Een pluizig verblijf

Voor Jannie was het na het vertrek van de camping in Portugal de eerste 12 kilometers een angstig ritje vanwege de weggetjes die bereden werden, maar daarna was het 'fijn rijden'. Wat ons eigenlijk steeds meer tegenvalt is het eentonige karakter van het landschap. Hadden we bij Cordoba te maken met een monocultuur van olijven - tientallen kilometers lang - op weg van Portugal naar Cáceres en van Cáceres naar een eind voorbij Plasencia is het vooral een dor landschap met heel veel verspreid staande eiken en niets anders. Boring. Pas toen we in de buurt van Burgos kwamen werd het landschap groener. We hadden een camping uitgezocht dicht bij Salamanca. Dat bleek een familiecamping met veel Nederlanders en ook met veel honden. Zeer irritant was dat de lucht er bezwangerd was met neerdwarrelend pluis dat, vermoed ik, afkomstig is van de bloeiwijzen van populieren. Het goedje irriteerde behoorlijk en ik was niet de enige die er last van had. Menigeen klaagde erover. Mooi aan de camping was dat je voor een zonnige plek kon kiezen, maar ook voor een lommerrijke plek waar het dus vooral een pluizige wereld was. Hier gold een wijsheid van Johan Cruijff: Elk voordeel heb z'n nadeel. Op een kort tochtje langs een pad aan de rivier na was er voor ons niet meer veel te beleven, hoewel de enorme aantallen soldaatjes (een kever) op verschillende planten wel heel erg opvielen. Aan vlinders is geen aandacht besteed, maar uiteraard waren ze er wel. Het zijn echter dartele beestjes en moeilijk te fotograferen, maar op de camping vlogen nogal wat Argusvlinders en voorwaar bleven ze ook wel stil zitten. Een moment om toe te slaan. Gezien de voorspelde hitte was een vlucht na twee dagen naar het koelere noorden de enige optie die we hadden. Overigens heeft Salamanca een prachtig centrum en is het niet verwonderlijk dat hier zoveel toeristen op afkomen. Gezien onze beperkingen was een bezoek niet mogelijk, maar daar hebben we vooraf al voor gewaarschuwd.

Wit van het pluis

Nog pluiziger

En de rivier is er mee bezaaid

Argusvlinder

Soldaatje spec.

Robinia vol met soldaatjes

Eerstejaars Houtduiven

Airstream caravan uit 1952

En nog eens pluis...

Hoge bergen, diepe dalen

Het werd alweer een rit van ruim 300 kilometer, we lijken er een patent op te hebben, die nu naar de Picos de Europa voerde. Dat stond eigenlijk al aan het begin van onze rondreis gepland, maar toen was het te koud en regenachtig. Nu werden we door de hitte elders in Spanje ernaartoe gedreven en sowieso was het de wens van beiden om hier rond te kijken. Dat het een verblijf wordt van slechts enkele dagen was niet voorzien. Het weer is echter spelbreker, want met de voorspelde regen en temperaturen die dalen tot een graad of dertien houden we het hier ook weer gauw voor gezien. Dat heeft ook te maken met de -wederom- beperkte mogelijkheden die er voor ons zijn om iets te ondernemen. De camping is gelegen aan een druk bereden weg die vanaf Potes leidt naar het centrum van de Picos de Europa met aldaar een kabelbaan die tot grote hoogte reikt. Daar komen nogal wat toeristen op af en dat merken we aan het verkeer dat langs de camping rijdt. Het enige wat er mogelijk was, voor schrijver dezes, was een wandeling langs de weg met hier en daar uitzicht op de pieken die in de verte gloren. Vogels kreeg ik niet te zien op enkele gewone soorten na. Een verrassing waren de Bokkenorchissen die hier en daar langs de weg groeiden. We hebben het na 5 weken wel gehad met Spanje en met nog een tussenstop bij San Sebastiaan lijkt Frankrijk voor ons de komende drie weken het beloofde land te worden.

Bokkenorchis

Detail Bokkenorchis

Uitzicht op De Picos de Europa

Picos in de verte...

Alle tijd van de wereld, 5 km per uur

en over koetjes en kalfjes

Klein gehucht...

met ossenjuk aan huis. 

Rode regen op camping